دست چپم را به زیر سرم گذاشته‌ام و روی مبل به همان سمت تکیه داده‌ام. کمی عصبانی‌ام. اخم کرده‌ام. یک زیر پیراهن آبی آسمانی در این اردیبهشت تهران که هست هم کفایت می‌کند تا گرما اذیتت نکند. می‌نویسم تا صدای عصبانیتم را کم کم از وجودم بیرون کنم و اخم از پیشانی بردارم و نفسم را آزاد کنم که مسرور شوم. دوست داشتم در جشن پایان دوره‌ی پیش دبستانی پسر کوچکم دوربین عکاسی حرفه‌ای دستم بود و تصاویری با کیفیت می‌گرفتم. نبود. به همان گوشی نوکیای تاچ اکتفا کردم و هم فیلم و هم عکس گرفتم. راضی‌ام. بیش از این‌ها به این‌که در این جشن حاضر شدم و فرزندم را خوشحال کردم. آن‌چه در زندگی دریافته‌ام این است که "دل" به دست آورم که سرمایه‌ای بزرگ‌ است.

هر روز كارمان اين بود كه وبلاگ مي‌نوشتيم. از ارديبهشت هزار و سيصد و هشتاد و سه كه اولين پست‌هاي خودم را در فضاي عمومي‌تري از وبلاگ‌هاي قبلي‌ام ارسال كردم حدود هشت سال يا بيش‌تر گذشته است. بين دوستان نويسنده مهر و محبت و صميميت برقرار بود. صبح به صبح به هم از طريق وبلاگ سلام مي‌داديم و شب از هم خداحافظي مي‌كرديم. فرقي نداشت كجا باشيم. يكي در امريكا و يكي هم در همين حوالي بود. از بعضي‌هايشان با خبرم و مي‌دانم كه هنوز هم وبلاگ مي‌نويسند و كجا هستند و از بعضي‌ هم بي‌خبرم و برايشان آرزوي روزگاري خوش دارم...

بعد از مغرب و اول شب كه باشد و نزديك آن مسجد برسم و گلدسته‌هاي رنگارنگ از چراغ‌هاي آويزان را ببينم و ماه هم در آسمان با اين‌ها در يك راستا قرار گرفته باشد، به وجد مي‌آيم و دوست دارم شعر بخوانم و اشك بريزم. غزل يا رباعي‌اش فرقي ندارد، دل با حسين(ع) آشتي كند كافي است.

دلم می‌خواهد مدام نام حسین را بنویسم. مدام نام حسین را زمزمه کنم. هیچ چیز بهتر از نام حسین دیوانه‌ام نمی‌کند. برای خودم می‌نویسم. دلم حسین(ع) می‌خواهد. می‌فهمی؟ اگر بدانی بی حسین چه می‌کشم. باور کن که فقط "حسین حسین" من را آرام می‌کند.

برف می‌بارید و دیوانه‌وار، از این صحن به آن صحن به عشق دیدن دوباره‌ی جایی که دوست داشتم و برایم پر خاطره بود می‌گشتم. برای رفتن به حرم، شب‌ها را بیش‌تر از روزها می‌پسندم. دلم روضه می‌خواست. از بلندگوها صدای روضه‌خوان می‌آمد. اشک می‌خواستم. صورتم خیس شد. دلم می‌خواست حضرتش با من حرف بزند، پیغام بدهد، موعظه‌ام کند. همه چیز آن طور که دلم تمنا می‌کرد شد. برای دوستم کربلا خواستم. رفت. مریض حسین(ع) بودن، بیماری عجیبی است. درمان ندارد. نمی‌خواهم داشته باشد. حالا دوباره دلم هوایی شده است.

کار من به اربعین چیست؟ نمی‌دانم من
روح من در گرو کیست؟ نمی‌دانم من